��������
1996 -Στοιχειωμένη Γαλήνη

 

Το μυστήριο διαπερνά τον μεταφυσικό ρεαλισμό των πρόσφατων ζωγραφικών έργων του Νικήτα Φλέσσα, όπου ο παραπλανητικός ορθολογισμός τους άπτεται του σουρεαλιστικού. Οι συνθέσεις με νεκρές φύσεις  κατακλύζονται από μια στοιχειωμένη γαλήνη, που απλά επιβεβαιώνει την ατμόσφαιρα του φανταστικού και του μυστηρίου.

          Τα αντικείμενα στις συνθέσεις αυτών των έργων, είναι εκείνα της καθημερινότητας – τηλέφωνα, ραδιόφωνα, μπουκάλια, παπούτσια κλπ. – που αναπαριστώνται με φωτογραφική λεπτομέρεια. Ο αινιγματικός τους συνδυασμός με μοντέρνες φιγούρες σε κλασικές πόζες προκαλούν την αφήγηση και προβληματίζουν τον θεατή. Η όψη εκ των όπισθεν ενός κοριτσίστικου κεφαλιού που αιωρείται πάνω από μια συσκευή τηλεφώνου, ένα ραδιόφωνο και ένα μικρό κόκκινο λουλούδι, όλα τοποθετημένα σε ένα λευκό τραπέζι. Τόσο τα αντικείμενα όσο και η φιγούρα δημιουργούν την ψευδαίσθηση της σιωπής που σφύζει από έντονα συναισθήματα.

          Σε πολλούς πίνακες, πάντως, ο Φλέσσας με λεπτότητα υποδηλώνει μια ανθρώπινη παρουσία – στις μπότες που φαίνεται ότι έχουν μόλις τώρα βγει, στο πλήρες σχήμα ενός ζεύγους άδειων λευκών γαντιών γύρω από ένα αναμμένο σπίρτο, στο κόκκινο παπιγιόν που έχει ριχτεί βιαστικά στο τραπέζι. Και δημιουργεί ζωντανές αντιθέσεις αδιαφανούς χρώματος – απόλυτο λευκό, βελούδινο μαύρο, πύρινο κόκκινο – και επιφάνειες λείες σαν αλάβαστρο.  Το τηλέφωνο και το ραδιόφωνο απαστράπτουν σε μαύρο μεγαλείο σε εκθαμβωτικά κατάλευκα τραπέζια και παίρνουν μια δεσπόζουσα παρουσία που διαψεύδουν την κοινή καθημερινή τους λειτουργία.

          Υπάρχουν επίσης αρκετοί πίνακες γυμνών μοντέλων που κατακλύζονται από ένα μόνο χρώμα, κόκκινο ή μπλε. ‘Ενας πίνακας δείχνει μια χυμώδη κοπέλα με τα χέρια της τυλιγμένα γύρω από τα γόνατα που είναι τραβηγμένα σχεδόν μέχρι το πηγούνι, τα μαλλιά μαζεμένα ψηλά και το κεφάλι σκυμμένο σε συλλογισμό. Το αδιαφανές επίπεδο χρώμα που καλύπτει και επεκτείνεται σ΄ ολόκληρο το έργο μεγαλώνει την αίσθηση της μοναξιάς, η στοιχειωμένη σιωπή του το μεταφέρει πέραν της τωρινής πραγματικότητας.

 

Mary Machas

“THE ATHENIAN”

Απρίλιος  1996