��������
1988 - Παράλογος ρεαλισμός

 

Μεταφυσικός ρεαλισμός, η τεχνοτροπία ζωγραφικής του Νικήτα Φλέσσα, εκφράζει εκείνο το αφηρημένο απροσδιόριστο το οποίο επενδύει ρεαλισμό με μια ατμόσφαιρα του φανταστικού – ένα ρεαλισμό που εισέρχεται στο βασίλειο  του άπειρου και της απατηλής λογικότητας.

 

Μια ελαφρά παραμορφωμένη προοπτική και μια διάταξη των προσώπων και των αντικειμένων με δημιουργική φαντασία επιτείνουν την ψευδαισθητική ατμόσφαιρα της δουλειάς του Φλέσσα. Ασημένια κηροπήγια, μια πορσελάνινη καράφα, πιάτα, και ποτήρια με γάλα είναι τόσο συμμετρικά διευθετημένα που παράγουν την ιεροπρέπεια μιας τελετουργικής τάξης, η απόκοσμη γαλήνη τους μεταμορφώνει αυτά τα συνηθισμένα αντικείμενα σε ιερά σκεύη. Υπάρχει μια αίσθηση προσμονής στην επισημότητα του σκηνικού, και της μοναξιάς, δεδομένου ότι ο μόνος επισκέπτης φαίνεται να είναι μια πεταλούδα στο κέντρο του τραπεζιού.

 

Ο Φλέσσας λατρεύει τη μουσική και ένα πιάνο συχνά περιλαμβάνεται στις συνθέσεις του. Συγχωνεύοντας άσχετες μεταξύ τους μορφές – ένα αεροπλάνο να πετάει πάνω από ένα λευκό πιάνο που αιωρείται στο χώρο – τις προσδιορίζει σαν σύμβολα πολιτισμικής επικοινωνίας.

 

Τα γυμνά του είναι εντυπωσιακά πορτραίτα νεαρών ατόμων σε ηρεμία. Παρουσιασμένα μεμονωμένα, αισθησιακά μπράτσα και κεφάλια που ακουμπούν σε μια τετράγωνη βάση, ένα χαρακτηριστικό που επαναλαμβάνεται σε όλους τους πίνακές του, διεγείρουν μια γκάμα αισθημάτων, από μυστικισμό μέχρι ερωτισμό. Φαίνεται σαν να επιπλέουν σε έναν ιδιωτικό ονειρόκοσμο που όμως έχουν πλήρη συνειδητότητα του περιβάλλοντός των. Το μεγαλοπρεπές γίνεται έκδηλο στην ομορφιά της αψεγάδιαστης επιδερμίδας τους, εκφραστικά σκούρα μάτια και φρύδια, και αισθησιακά χείλη: αγνότητα μαζί με σαγήνη. Και πάλι μια κατακλύζουσα σιωπή και μια σχεδόν εκστασιακή ακινησία διαπερνούν αυτούς τους πίνακες.

 

Η τεχνική του Φλέσσα στην απόδοση των χρωμάτων και της υφής είναι καταπληκτική καθώς αναπαριστά ζωντανά το γάλα που φαίνεται μέσα από ένα κρυστάλλινο ποτήρι και τις αποχρώσεις της επιδερμίδας καθώς λαμποκοπούν με εκθαμβωτική ζωτικότητα. Οι μπλε-γκρίζοι τόνοι του φόντου των έργων του, καθώς επίσης οι κόκκινες μπορντούρες που πλαισιώνουν όλες του τις συνθέσεις,  προάγουν την αρμονική ενότητα της έκθεσης.

Mary  Machas

“THE ATHENIAN”

Νοέμβριος 1988